Wieloryby i ćmy

Autoportret wielokrotny i literackŏ ôzprŏwka ô terŏźności.

Daleko za kołym podbiegunowym, na Spitsbergenie, je zidlōng. Stare drōgi pozarŏstała tajga, ôkna ôd szklarnie sōm potrzaskane. Po dŏwnym życiu ôstało małowiela — pōniszczōne hangary, trochã abfali, zeschniynte krzŏki tōmatōw. I kerhow. Z bele jakimi, ôdlanymi z betōnu nagrobkami. Pod jednym z nich leży ciało rocznyj dziouszki. Jego syn tyż mŏ rok. Ôstoł w kraju, a tak niydŏwno usypioł mu na klinie.
Moc bliżyj, na Ślōnsku, niy ma już śladu po starym młynie. Ôstoł ôbulōny, bo groziōł zwalyniym sie. Zniknōł tyż dōm, co w niym na świat prziszoł jego starŏszek, a grubã, co w nij starzik ôstoł śmiyrtelnie ranny, zastōmpiyła wyższŏ szkoła. Wszyndy naôbkoło historyjŏ porozciepowała kości. Niykere przinŏleżōm do tych, kerzi spoziyrajōm ze starych fotografijōw w familijnym albumie.
Daleke rajzy i bliske trefy. Ôbserwacyje, kōmyntŏrze, refleksyje. We swojich dziynnikach Twardoch przeplŏtŏ ôgōlnoludzke z pokolyniowym; historyczne z terŏźnym, a ôswojōne z cudzym. Wieloryby i ćmy — autoportret wielokrotny i literackŏ ôzprŏwka ô terŏźności.

Ôryginalny ôpis we polskim jynzyku bōł wziynty ze strōny ôd wydŏwcy.