Pokora

Pożōndanie. Władza. Uległość.
Co stracisz, kej bydziesz walczyć ô godność?
Epicki rōman ô rewolucyji, wojnie i miyłowaniu.

11 listopada 1918. Leutnant Alois Pokora wychodzi z lazarytu na ulice pōłnego rewolucyje Berlina. Stary świat sie skōńczōł.
La Belle Époque umrziła w szańcach I światowyj wojny. Nowy świat rodzi sie w bōlach: na zachodnim frōncie i w czasie rewolucyje, kerŏ toczy sie bez pokōnane Niymcy.
Alois niy przinŏleżoł do starego świata, niy przinŏleży tyż do nowego. Syn grubiŏrza z Gōrnego Ślōnska, bez cufal wyrwany z proletariackij familije, wszyndy trefiŏ sie z ôbrzidzyniym i ôdciepniyńciym. Samotny i prześladowany, wierzi ino w erotycznõ relacyjõ z frechownōm, dōminujōncōm Agnes. Jednak we świecie, co sie skōńczōł, nic niy ma ryalne.
Pokora to porywajōncy rōman ô miyłowaniu, wojnie i rewolucyji. Epicko historyjŏ ô Berlinie i Ślōnsku, ô Niymcach i Polŏkach, ô podziałach społecznych i etnicznych. Ô pożdōndaniu, władzy, uległości i cynie, jakõ płaci sie w walce ô godność.

Ôryginalny ôpis we polskim jynzyku bōł wziynty ze strōny ôd wydŏwcy.