Morfina

Bōg?
Hōnor?
Ôjczyzna?
Morfina!

Kōnstanty Willemann, warszawiŏk, atoli syn niymieckigo arystokraty i spolszczōnyj Ślōnzŏczki, niywiela robi sie z patriotycznych haseł i tradycyje uświyncōnyj krwiōm bohatyrskich wojŏkōw. Je cynikiym, sorŏniym i bōn-vivantym. Niywiyrnym mynżym i złym ôjcym.
Konstanty niychyntnie biere udzioł we wrześniowyj kampanije, a po jeji klynsce tyż wbrew siebie ôstŏwŏ czōnkym tajnyj ôrganizacyje. Niy chce być Polŏkym, niy chce być Niymcym. Pragnie ino zdobyć nostympnõ flaszeczka morfiny i żyć swojim dŏwnym życiym bywalca i babiŏrza.
Przed historyjōm jednak uciyc sie niy dŏ.
Szczepōn Twardoch w Morfinie ôsiōngnōł rzecz rzŏdkõ w polskij prozie – wykreowoł antybohytera, kerego niy poradzi sie niy lubić.
Szalōny, transowy i ôpowŏżny rōman.

Ôryginalny ôpis we polskim jynzyku bōł wziynty ze strōny ôd wydŏwcy.