Jak nie zostałem poetą

Jedyn z nojpopularniyjszych pisŏrzōw. Uznanie polskich i zagranicznych krytykōw. Moc nadgrōd i moc nōminacyjōw. A małowiela brakło, coby wszyjsko poszło cołkym inakszyj.

W pewiyn dziyń, w latach dziewiyńćdziesiōntych, dugowosy nastolatek w ciynżkich strzewikach wchodzi do klubu gliwickich poetōw, coby ôbadać, jak ôcyniōne ôstanōm jego wiersze. Efekt? Moc lŏt niyskorzij do ksiyngarń trefiŏ Jak nie zostałem poetą Szczepana Twardocha. A we ksiōnżce? Historyjŏ i codziynność. Tożsamość i autorefleksyjŏ. Fest serio i z przimrōżyniym ôka.

„Durch niy uznołch, eli uprŏwianie literatury je dō mie po prostu fachym, eli możno barzij czymś w zorcie psychicznyj choroby” — pisze autōr. I ôzprawiŏ ô historyjach, co mogły by dać zaczōntek nowym rōmanōm…
Kerygoś dnia, w czasie II światowyj wojny, do jednyj ze ślōnskich wsi narŏz przestały przichodzić brify miyłosne, kere synki ze frōntu słali do swojich libstōw. Przepōmnieli? Przestali przŏć? Trefiyło ônych coś ôkropicznego? I czymu tak narŏz? A możno mŏ z tym coś spōlnego modŏ listōnorka?

Ôryginalny ôpis we polskim jynzyku bōł wziynty ze strōny ôd wydŏwcy.