Drach

Drach wiy. Społym z porãlatowym Josefym prziglōndŏ sie świniobiciu. Je paździyrnikowy ranek 1906 roku i, choć synek niy mŏ ô tym pojyńciŏ, ryk zarzinanego zwiyrzyńciŏ jak tyż smak wusztzupy wrōcōm sie dō niego pŏrãnŏście lŏt niyskorzij, kej po zakōńczyniu wojny bydzie wrōcoł na Ślōnsk.
Nikodem nikej niy bōł przi wojsku. Je za to wziyntym architektym. Z piyrwyjszego zwiōnzku mŏ piynć lŏt starõ cera, a po autowym wypŏdku szramã nad lewym uchym. Prawie rozstŏwŏ sie z żōnōm, coby ułożić sie życie z inkszōm. Drach je jednak świadōmy, że kobiyta corŏz barzij wymykŏ sie chopu.
Miyndzy Josefym a Nikodemym piykne, ôszkliwe, smutne i — yntlich — tragiczne losy dwōch familijōw; stolecie wojyn i powstań, śmiyrci i narodzin, miyłowaniŏ, zdradōw i marzyń, kere nikej sie niy społniōm. Drach ô nich wiy. Widzi przeszłość i znŏ prziszłość. Dō niego wszyjsko je terŏz…
Saga familijnŏ? Wielkŏ ôzprŏwka ô Ślōnsku? A możno rōman totalny, kerŏ wymykŏ sie wszelkim kategoryzacyjōm? Autōr Morfiny w szczytowyj formie.

Ôryginalny ôpis we polskim jynzyku bōł wziynty ze strōny ôd wydŏwcy.