Wieczny Grunwald

Moje życie, mōj bōj, moja klynska.

Ôd tyj ksiōnżki wszyjsko sie zaczło! Wznowiynie przełōmowego rōmanu ôd Szczepana Twardocha z moc szczyrym, intymnym posłowiym.

Wieczny Grunwald ukŏzoł sie w 2010 roku. Ôd tego rōmanu, zdaniym mocy krytykōw, napoczła sie era Szczepana Twardocha. To w nij znŏd swōj rozpoznawalny i niypodrabialny styl. W ôzprŏwce ô Paszce piyrszy rŏz widzymy rysy głośnych bohatyrōw nostympnych, głośnych rōmanōw. To w kōńcu w tym rōmanie sōm Twardoch widzi pōnkt przełōmowy do swojij kariery. Z myślōm ô nowym wydaniu napisoł wyjōntkowy esej. Autobiograficzny, spōmnieniowy i intymny, kery pokŏzuje słabości, kere zmiynioł w sukces.
Nikej wczaśnij, w tak szczyrych słowach niy ôpedzioł ô swojich korzyniach. Ô siebie, ô swojim ciele, ô tym co tworzi Szczepana Twardocha. Ô co walczy i kim je.
Niy je żech delikatny, moja wrażliwość to wrażliwość czułego insztrumyntu miarowego, je żech tōż czuły na rzeczywistość, ale niy czuły w synsie fragile, letki do zniszczyniŏ. Ganc na ôpach, je żech niy do zajebaniŏ.

Pod Grunwaldym ginie jedyn z rycerzōw fraterskich — syn ôd polskigo krōla. Umiyrŏ, ale żyć i ginōńć bydzie jeszcze wiela razy. Śmiyrć to dopiyro zaczōntek Wiecznego Grunwaldu.
Wszyjsko zaczynŏ sie ôd gwołtu krōla Kazimiyrza na sztyrnŏście lŏt staryj cerze ôd norymberskigo kupca. Kej krōlewski basztard przichodzi na świat, jego ôjciec już niy żyje. Paszko pōmiyszkuje we publicznym dōmie, do kerego trefiŏ jego matka. Kej tyż ôna umiyrŏ, synek za cołki swój statek mŏ mały nōż, co już go umarasiōł krwiōm, i chustã z krōlewskim „K” — jedyny symbol swojigo pochodzyniŏ. Ruszo w drōgã, co zakludzi go na pola grunwaldzke. A wszyjsko, coby przewiedzieć sie, kim je: „basztardym krōlewskim” eli „kurwim synym”? Rycerzym eli mordyrzym? Polŏkym eli Niymcym? Sakramynckim indywidualistōm eli zwykłym bawidłym w rynkach ôd histroryji?

Ôryginalny ôpis we polskim jynzyku bōł wziynty ze strōny ôd wydŏwcy.