Byk

Życie to tyjater. Życie to labirynt. Czasym i z jednego, i z drugigo niy ma ucieczki. Nojnowsze dzieło Szczepana Twardocha ô chopie z przeszłościōm, ale bez prziszłości.

Robert Mamŏk to zmŏgajōncy sie ze włŏsnōm tożsamościōm piyndziesiōnt lŏt stary chop po szajdōngu. Mamŏk uwikłany je w wizerunkowy skandal, co z niego, jak sie zdŏwŏ, niy ma dobrego wyjściŏ. Cołkości dopełniŏ familijne tajymnica i skōmplikowane relacyje z bliskimi, kere wynikajōm z surowego ślōnskigo bildōngu.

Mamŏk wkraczŏ na scynã i poczynŏ intynsywny mōnolog, słowo za słowym rozrachowuje sie ze swojōm przeszłościōm, ze sobōm i cołkim światym. Z siyłōm dzikigo zwiyrzyńciŏ ciepie ôbskarżynia, zadŏwŏ pytania, chce ôdkryć, co sie z nim dzieje. I kim je.

Yno tyś tak dō mie godoł, Roboczku, pamiyntosz? Nic niy pamiyntosz, nic już we tyj gowie niy mosz, nic. No i Roboczek pokazywał świadectwo, idiota. W liceum zaczęło się „taki zdolny, a taki leniwy”. Ale za świadectwo zawsze były pieniądze od ciebie. Ukradkiem, kiedy nikt nie widział. Yno ōmie niy godej. A potem przychodziła ōma Hilda, i też wciskała mi w dłoń banknoty. Yno ōpie niy godej, pra?
(kōncek ksiōżki)

Byk to piyrszy utwōr napisany bez Szczepana Twardocha z myślōm ô scynie tyjatralnyj. Jako ksiōnżka ukazuje sie z ilustracyjami ôd Bartka Arobala Kociemby.

Ôryginalny ôpis we polskim jynzyku bōł wziynty ze strōny ôd wydŏwcy.