Powiedzmy, że Piontek

Powiydzmy, co je to gra z czytŏczami. Wciōngajōncŏ, błyskotliwŏ, połnŏ niyspodzianek i ôdniesiyń do teroźnŏści.
Możno to i nowe, literacke ôblicze ôd Szczepana Twardocha?

Powiydzmy, że Erwin Piōntek, 73 lata stary grubiŏrz, ôbiyrŏ sie w rejs naôbkoło świata. Na starym żaglowym jachcie zorty Venus, ze wysłōżanym guminowym sztormiŏkiym, czerwōnōm wołnianōm myckōm, harcerskōm busolōm w żeglarskim miechu i doporzōndku porachowanym jŏdłym je narychtowany na samotnõ wyprawã. Mŏ ambitny plan, coby niykej niy zawijać do portu, bez cołke dwadziścia dziewiyńć tysiyncy mil.
Powiydzmy, że losy ôd Piontka mogōm tyż przebiygać inakszyj. Niy żegluje, a leży na czerwōnyj ziymie, w dolinie rzyki Auob, kerŏ niy płynie bez Deutsch-Südwestafrika, skuli tego, co je uschniynto, ale tam sie znŏjduje. Zamiast guminowego sztormiŏka mŏ na siebie sztruksowõ bluzã z wafynroka, pas z szelkōma i ôźmiōma ładownicami na amunicyjõ.
Zresztōm możno je cołkym inakszyj. Możno Erwin Piōntek je sobowtōrym ôd pewnego dyktatora? Fto wiy?
Powiydzmy, co tyn, kery przeczytŏ.

Ôryginalny ôpis we polskim jynzyku bōł wziynty ze strōny ôd wydŏwcy.