null

Nadzieje niy ma.
Je maras, drōny i betōnowŏ fyrszta ôd pywnice, jak mŏsz doś szczyńściŏ, i bunker, kery mianujesz blindażym, a zwykle je darymnym dōłym w ziymie. Tōż ô cōż walczysz? Wierzisz jeszcze w syns tego bojowaniŏ?
Na piyrszyj linije frōntu – na „nullu” – na ôdetniyntym rzykōm kōncku świata, kerego niy idzie ôddać, choć sie go niy ôcali, Kōń i jego kamraty patrzōm za światłym, a widzōm, że to, co przijdzie, bydzie radszyj eksplozyjōm, kerŏ rozpŏli niybo. Na nullu kamractwo i ôpowŏga nabiyrajōm nowego znaczyniŏ, racyjōnalność ustympuje intuicyje, prziwiarkōm i wiarze. Sōm ludzie chyntne i sōm mobiki, kere niy chcōm walczyć, je miyłowanie krōtke jak życie na frōncie i bywŏ tyż internet ze starlinka.
Kōń to wiy, chociŏż wojŏkym je ôd niydŏwna. Wszyjsko, w co dotela wierzōł i czymu przoł, umrziło, ôstawiōł tōż za sobōm darymne resztōwki dŏwnego życiŏ w Polsce i wyjechoł walczyć i szukać ôdkupiynio – a możno śmiyrci? Niyżywy we postrzodku poznŏwŏ Zuja, piyrszõ, kerŏ nosi to miano. Zuja wyzwŏlŏ w nim to, co uwŏżoł za dŏwno umrzite. Przeszłość, co ô nij Kōń niy gŏdŏ i niy chce myśleć, durch nawrōcŏ.
Je tyż piys, kerego niy poradziōł uzdrowić czarodziyj ze Tadżykistanu.

Ôryginalny ôpis we polskim jynzyku bōł wziynty ze strōny ôd wydŏwcy.